اشک ذوالجناح

صدای گريه های ذوالجناح است
كه می پيچد ميان دشت خون رنگ
دو چشمش زمزم اشک است انگار
سرش را می زند بر سينه سنگ

به روی شانه های زخمی خود
پريشان كرده يال خونيش را
تنش را می كشد بر بستر دشت
ميان خيمه ها می افتد از پا

زلال اشک هايی ذوالجناح است
كه نم نم می چكد بر سينه صبح
بر او می تازد اكنون لشكر شب
كه دارد در دل خود كينه صبح

سوارش را كبوترهای عاشق
به روی شانه خود می گذارند
گل سرخ محمد را از اين دشت
به باغ آسمان ها می سپارند