ایران من

تا مشت هامونو گره کرديم
شد ميهن از چنگال شب آزاد
آجر به آجر روي هم چيديم
دل روي دل اين خاک شد آباد

هرجا که با هم همنفس بوديم
راه نفس بر دشمنا بستيم
دلهامونو با غم گره کرديم
عمری ترک خورديم و نشکستيم

از هشت سال آتش گذر کرديم
تا اينکه آتش ها گلستان شد
خون شهيدا مايه ی فخر و
فر و شکوه نام ايران شد

هرقله اي رو ميشه فاتح شد
بايد يه دل باشيم تا آخر
قانون هميشه توشه ي راهه
پهلوي هم پشت سر رهبر

امروز سنگر سنگر علم و
فناوري و دانش و دينه
تقديرشو داده به دست باد
هر ملتي بيکار بنشينه

ما پاي اين عزت جوون داديم
امروز اگه عزت نشون ماست
جانها فدا کرديم تا امروز
خورشيد اگه تو آسمون ماست

وقتي که امر مقتدا باشد
چون و چرا کردن زيان بار
هرکس راهي غير از اين رفته
در پيش چشم مردمش خار است

حرف و عمل وقتي يکي باشد
راه نفوذي بهر دشمن نيست
وقتي همه سرباز دين باشيم
چشم جهانخواران به ميهن نيست

ايران فقط يک اسم تنها نيست
ايران نگاهي تازه در دنياست
دينداري و آزادگي و عشق
اينها ره آورد مسير ماست