ایران

به آسونی نمیشه باورت کرد
تو ای آیینه پرواز در آب
تو دستای تو هر قطره یه دریا است
یه اقیانوس بی تاب و پر از آب

تو باید سبز و پرآوازه باشی
سرافراز و سلحشور و دلاور
لباس فخر و آزادی بپوشی
تو جشن لاله های سرخ پرپر

به شب از مرز تاریکی گذشتی
دل تاریخ از اسم تو لرزید
طنین گام های محکم تو
میون آسمون ها پیچید

تو ای ایران بی مثل و همانند
که دستات کوه ظلمو جا به جا کرد
همیشه روشن و پاکی و باید
تو رو با لهجه آبی صدا کرد

تو این خاکی که حاصلخیزه از عشق
نهال یکدلی گل می ده هر روز
تمام فصل ها اینجا بهاره
تمام روزهای سال نوروز