باران من

از اصفهان تا پای دل
تا مشهد آمد جان من
اینک ببار ای مهربان
ای مهربان باران من

ای مهربان اینجا عطش
لبهای خشک زنده رود
باران ببار ای مهربان
تا پر شود شعر و سرور

از راه دوری آمدم
ای گنبدت خورشید من
لطف عزیزت بی شمار
ای نقطه امید من

پای ضریحت کهکشان
می چرخد و گم می شود
دنیا کنارت ناگهان
گم بین مردم می شود

در بین سوز و اشک و آه
بال کبوتر دیدنیست
گلهای کاشی دیدنیست
اینجا سراسر دیدنیست

یا رضا

گنبدت از هر کجای شهر سوسو می کند
جانم رضا جان
دست هر آشفته ای را پیش تو رو می کند
جانم رضا جان
در لباس خادمان مهربانت آفتاب
جانم رضا جان
صبح ها صحن حرم را آب و جارو می کند
جانم رضا جان

آیینه بندان دل است
دیوار غرق آینه
در چشم روشن می شود
همواره برق آینه

آن حوض کاشی دیدنیست
آن صحن روشن بی ریاست
با اینهمه شعر و غزل
مشهد همیشه آشناست

گنبدت از هر کجای شهر سوسو می کند
جانم رضا جان
دست هر آشفته ای را پیش تو رو می کند
جانم رضا جان
در لباس خادمان مهربانت آفتاب
جانم رضا جان
صبح ها صحن حرم را آب و جارو می کند
جانم رضا جان