باغ بهشتی

السلام ای امامم
السلام ای امیدم
بی تو گَر من رو سیاهم
با تو اما رو سفیدم
حس و حالم عجیبه
توی این باغ بهشتی
که حدیث محبت
بر روی دل‌ها نوشتی

تو ای امام من
چگونه شد مرا در حریم سبز بهشتی‌ات خواندی
در عالم تو سائلی را کجا ز باب کرامتت راندی

طبیب درد من درد مرا خود بیا مداوا کن
دوباره آمدم گویم ز کار دلم گره وا کن

مولای من
امید و آرزوی من
نظاره کن به سوی من
زِ من تو رُخ نتابی

مولای من
دلم را داده‌ام بر باد
کنار پنجره فولاد
سلامم را جوابی

مولا امام رضا مولا امام رضا مولا امام رضا مولا امام رضا

منو می‌بینی آقا
شده آشفته حالم
به نگاهت یه مرهم
تو بذار بر روی بالم

منو می‌بینی آقا
مثل اشکم روی خاکت
آخه بس که رئوفی
عالَمی گشته هلاکت

بی پناهم
ببین یک گوشه ی صحن این حرم از تو خانه می‌گیرم
آقا جان کبوترانه ز دست لطف تو دانه می‌گیرم

دخیل گریه‌ام را بر این ضریح مقدست بستم
گرفتی دست من را بیا و دیگر رها مکن دستم

ای آقا جان
رضای آل طاهایی
سرور قلب زهرایی
گُل باغ ولایی

ای آقا جان
رئوف و مهربانی تو
امید زائرانی تو
تو محبوب خدایی

مولا امام رضا مولا امام رضا مولا امام رضا مولا امام رضا