به نام زن

ریشه دواندم در دل این خاک و روییدم
روییدم و گل کرد، روزی بذر امیدم

حالا گلی در گلشن این خاک آزادم
من خار چشم دشمن ایران آبادم
آموزگار غیرت و آزادگی هستم
مشغول آبادانی و سازندگی هستم

وقتی پرستار غمم از خواب بیزارم
با جان و دل این روزها دلبسته کارم
به آسمان بی کران عشق دل بستم
در قلب خانه غرق کار مادری هستم

تا راه از بیراهه تردید بشناسم
گاهی چراغم دانش است و گاه احساسم
کی خاک ما، در روزهای سخت تنها ماند
از آن کلاس درس کی ویرانه بر جا ماند

ایمانمان مارا پر از شور بهاران کرد
خاکستر آن نیمکت ها را گلستان کرد
یک گل اگر پر پر شود گلشن نمیمیرد
از خون اون این خاک جانی تازه میگیرد
با اینکه میترسند از عمق نگاه من
جاری ست در رگ های دوران رسم و راه من

کی برده ام از خاطرم آن کوچه آن در را
اندوه سیلی خوردن آیات کوثر را
چادر اگر سوزاند سرباز رضاخانی
کی کم شد از بی باکی زن های گیلانی

زیر قدم هایم ببین دشمن لگد مال است
در خون من هم غیرت بانوی خلخال است
نام حسین فاطمه تا روی این لبهاست
راه من و ایل و تبارم راه زینب هاست

از قله ایمان من سرچسمه میگیرد
نسل من آن رودی ست که پایان نمیگیرد
با اینکه سرشار از تلاطم های دورانم
چون مقصدم دریاست از ماندن گریزانم

می آورم بر شانه هایم صبح فردا را
هم سایه خورشید خواهم کرد دریا را