به گیتی

به گیتی به از راستی پیشه نیست
ز کژی بتر هیچ اندیشه نیست

سخن گفتن کژ ز بیچارگی است
به بیچارگان بر بباید گریست

هر آن کو که گردد به گرد دروغ
ستم کاره خوانیمش و بی فروغ

همه راستی کن که از راستی
نیاید به کار اندرون کاستی

هر آن کس که با تو نگوید درست
چنان دان که او دشمن جان توست

گشاده است بر ما در راستی
چه کوبیم خیره سر کاستی

مکن دوستی با دروغ آزمای
همان نیز با مرد ناپاک رای