جان حیدر

حرف دل من رو
ناگفته میدونی
تا وقتی من زنده ام
تنها نمیمونی

دل پر درد و
دنیای نامرد و
یه شهر دلسرد و
رسم زمونه

غم دنیا و
انبوه غم‌ها و
میمیره زهرا و
حیدر میمونه

آتیش میگیرم از غمت
وقتایی که میبینمت
تو هم پریشونی
میدونی
وقت رفتنه

میمیرم از این غربتت
فدای مظلومیتت
غمای تو حیدر
سنگین تر
از درد منه

اشکاتو میگیرم
با دستای سردم
جای تموم شهر
دور تو میگردم

دل پر درد و
دنیای نامرد و
یه شهر دلسرد و
رسم زمونه

غم دنیا و
انبوه غم‌ها و
میمیره زهرا و
حیدر میمونه

اون که گرفته معرکه
انگاری یادش رفته که
هر جا رجز خوندی
لرزوندی
قلب لشکرو

با اینکه نامردن همه
هنوز برای فاطمه
همونی که تنها
کند از جا
درب خیبرو