حضرت عباس

چقدر گریه پشت سرت داشتی
مگه میشه این گریه ها رو شمرد
تو رفتی واسه آب و لب تشنگی
یه دنیا رو با رفتنت آب برد

تو ماهی که عکست می افته تو آب
اینا جای مهتابو نشناختن
تو رو سر بریدن به ظاهر ولی
فقط سنگو تو برکه انداختن

تو رفتی که ثابت کنی پای عشق
باید ایستاد و نباید گریخت
که دستات رو حتی بگیرن ازت
بازم عشق رو باید با دندون کشید

تو این اسم رو بالا نگه داشتی
تا بند دل دشمنت پاره شه
درسته که میگن مهم پرچمه
ولی نه مهم تر علمدارشه

دل کوه قرصه به نام علی
علی گرمه پشتش به عزم حسین
حسین آبرو داره یک قرص ماه
نمیباره پشت قیام حسین

تو از بی نهایت رسیدی و باز
به یه بی نهایت سفر میکنی
تو حتی شده با سکوت خودت
داری گوش دنیا رو کر می کنی

وفادار یعنی تو یعنی وفا
زبون من از گفتنش قاصره
بگو کی میتونه درست مثل تو
یه روزی سرش پای قولش بره