دخیل

از عشق می‌گیرم سراغت رو
از باد می‌پرسم نشونیتو
هر کس یه بار اومد به دیدارت
احساس کرده مهربونیتو

پیش تو هستم باز دلتنگم
دل رو به دست عشق دادم رفت
گفتم بیام درمون دَردم شی
اینجا همه دَردامو یادم رفت

مردم به جز خوبی از تو نمی‌بینن
تو صحن تو حتی سَنگا هم آیینن
دنیا رو یک لحظه بی تو نمی‌خوامش
پیش تو غرقم تو دریای آرامش

از چشم من اشکام سرازیره
از چشم تو خوبه نمی‌افتم
وقتی نشستم توی ایوونت
با یک نگاهم حرفامو گفتم

من خاطرات کودکی‌ها مو
تو صحن گوهرشاد گم کردم
وقتی که دارم از حرم می‌رم
می‌خوام نرفته باز برگردم

حتی دَخیل اینجا دیگه نیازی نیست
کار شما غیر از مهمون نوازی نیست
دنیارو یک لحظه بی تو نمی‌خوامش
پیش تو غرقم تو دریای آرامش

مردم به جز خوبی از تو نمی‌بینن
تو صحن تو حتی سَنگا هم آیینن
دنیا رو یک لحظه بی تو نمی‌خوامش
پیش تو غرقم تو …