دست دهقان

صبح آمد ای برزگر
شادان بر صحرا گذر
بذرافشان بذر امید
وز خدا طلب ثمر

آن کو بذرافشان کند
با ایزد پیمان کند
حاصل گیرد از زمین
با دو دست بهره ور

ز مصطفی شنو که دست دهقان
مصون بود ز آتش جهیم
ز دانه ای که در زمین فشاند
ثمر برد ز جنت و نعیم

روا بود نهال عشق
به باغ سینه بنشانی
از آن زمان به پای آن
زلال جان بیفشانی

خوش آن که او ز کشت خود
نمی برد پشیمانی
خوش آن که او ز کشت خود
نمی برد پشیمانی

صبح آمد ای برزگر
شادان بر صحرا گذر
بذرافشان بذر امید
وز خدا طلب ثمر

آن کو بذرافشان کند
با ایزد پیمان کند
حاصل گیرد از زمین
با دو دست بهره ور