رضا جان

چه خدایی شد
دلامون با مشهدت امام رضایی شد
خاک ما با قدم تو مهد زیبایی شد
وای چه جایی شد

تویی سلطان و دلم گداته
رضاجان
عاشق گنبد زرد طلاته
رضاجان
دور صحن قشنگتون میگرده
رضاجان
آخه حالش مث کبوتراته

رو‌ چشام جاته
اذن کربلام میون دو تا دستانه
دل من نمیدونی چقد خاطرخواته
مست و شیداته

وقتی پیش تو یار مهربونم
رضاجان
رو زمینم‌ ولی تو آسمونم
رضاجان
همیشه آرزوم این بوده آقا
رضاجان
دوست دارم جارو کشت بمونم

زیر این ایوون
میشه وا هر گرهی به دست تو آسون
بطلب تا که بشیم تو صحن تو مهمون
فدات آقا جون

میپاشن اینجا دم به دم ملائک
رضاجان
رو سرامون از آسمون ستاره
رضاجان
بازی کردن توی صحن قشنگت
رضاجان
نمیدونی آقا چه کیفی داره