ز کربلا مگو سخن

ز کربلا مگو سخن بردی توانم

ز شرح ماتمش مزن آتش به جانم

افلاکیان همه نوحه ‌گر

گریان ز ماجرایش بشر
درس حقیقت خوان ز کربلایش

بوی شرف آید ز نینوایش

نشسته بر دلِ زمان سوز غم او

شکسته قامتِ فلک در ماتم او

چه شد که در بهشت حق

زهرا چقدر پریشان است!
چه شد که بر فراز نی

رأسش به ذکر قرآن است؟!

لب تشنه آن عزیز خدا

بی سر فتاده در کربلا

دخت علی پوید راه برادر

ز نطق او لرزد کاخ ستمگر

ز کربلا مگو سخن بردی توانم

ز شرح ماتمش مزن آتش به جانم

افلاکیان همه نوحه ‌گر

گریان ز ماجرایش بشر
درس حقیقت خوان ز کربلایش

بوی شرف آید ز نینوایش

چه شد که سرو قامتش زینب

کمان شد؟!
چه شد به دشت نینوا

بر سرزنان شد؟

چگونه دل کند در آن صحرا

ز جسمِ یارانش؟!
چگونه سر کند که بی ‌سر شد

حسین عطشانش؟

در ماتم شه سر جدا

غمگین نشسته عرش خدا
راه سفر گیرد زینب محزون

همسفرش باشد آن سر پرخون

ز کربلا مگو سخن بردی توانم

ز شرح ماتمش مزن آتش به جانم

افلاکیان همه نوحه ‌گر

گریان ز ماجرایش بشر
درس حقیقت خوان ز کربلایش

بوی شرف آید ز نینوایش