سوگ حضرت زهرا

امشب دل ابری من دارد هوای مدینه
تا ابر ماتم ببارد در کوچه های مدینه
با سینه ای چون نیستان از نای جان ناله خیزد
وز ناله ام شعله ریزد در نینوای مدینه
بعد از نبی داغ زهرا بر جان مولا شرر زد
از داغ و دردش خبر داشت تنها خدای مدینه

زهرا چو عزم سفر کرد جان علی در فغان شد
دردا که گلزار طاها با این مصیبت خزان شد

در آن شب بی ستاره غم آشنای علی بود
کوهی ز اندوه و افسوس بر شانه های علی بود
گلهای زهرای اطهر در مرگ مادر نشستند
ماتم سرای زمانه صحن و سرای علی بود
تا مرقدش بی نشان کرد از چشم دشمن نهان کرد
از راز این درد جانسوز آگه خدای علی بود

خون گشته چون دیده کوثر از دیده دریا بگرییم
با داغ زهرا بنالیم در سوگ زهرا بگرییم