شهر شقایق

یک کاروانی
می آید از دور
چون یک گلستان
یک آسمان نور

یک ماه تابان
با کاروان است
چندین ستاره
بر گرد آن است

یک طفل کوچک
آغوش مادر
خوابیده آرام
چون یک کبوتر

تاریکی شب
از دشت برخاست
غم خیمه اش را
در دشت آراست

در آن بیابان
غم آشیان داشت
قصد هلاک
آن کاروان داشت

ماه و ستاره
با خنجر غم
شد پاره پاره
ماه محرم

در قلب صحرا
شهری بنا شد
شهر شقایق
شهر خدا شد

آنجا که نامش
کرب و بلا بود
جای قیام
خون خدا بود