غزل عاشورا

در سینه ها آتش
در خیمه ها غوغا
چون شعله ای برخاست
سقای عاشورا

چشمی چشمی به سوی دشت
چشمی چشمی به سوی آب
می رفت و بر می گشت
آشفته و بی تاب

ماه بنی هاشم
دلو به دریا زد
با مشک خشکیده
سوی فرات آمد

در غربت میدان
طوفان به راه افتاد
بر آب لب تشنه
تصویر ماه افتاد

جان پر آشوبش
غرق هیاهو شد
تا روز محشر آب
شرمنده او شد