مدرنیست

گاز می‌ دادیم همه با سرعت
فراری از یه لحظه خلوت
بدون راهنما تو سبقت
مث فراریای تو پیست

جنون گرفته بود جهانو
دیوونه کرده بود زمانو
امون نبود کاروانو
یه مرتبه صدا زدن
ایست

چیکار کردی با خودت
اصلا کجایی کو خودت
زمینو کندی پی گنج
خاکاشو ریختی رو خودت

چکشی داشتی و گفتی
که کارتو خوب بلدی
دیدی یه عمره میخا رو
به تابوت خودت زدی

دیدم که می‌ زدم تار
بر تار عنکبوتم
آن آدمم که روزی
صدبار در هبوطم

تعبیر خواب شیرین
اندوه بی‌ کران بود
این جام شوکرانی
با طعم زعفران بود

من پهلوان بی‌ گود
در چرخشی مجازی
خود را شکسته دیدم
در انتهای بازی

شکستن همیشه شکست نیست
گاهی رهایی است
مثل شکستن قفسی
که عمری خودش را به جای آسمان جا زده است