مرثیه شهیدان کربلا

خون خورم در غم آن طفل كه جای لبنش
ریخت دست ستم حرمله خون در دهنش
كودكی کآب ز سر چشمه عصمت می خورد
گشت از سوز عطش آب سراپا بدنش
گر تن نوگل لیلی نبود لاله سرخ
از چه آغشته به خون است چنین پیرهنش

غنچه ای از چمن زاده زهرا بشكفت
كه شد از زخم سنان چون گل صد برگ تنش

گلشنی ساخته در دشت بلا گشت كه بود
غنچه اش اصغر و گل قاسم و اكبر سمنش