نان و پروانه

از بس كه قلبش مهربان بود
پروانه ها را پر نمی داد
او شمع مردم بود و اشكش
بوی گل و پروانه می داد

او خوب بود او نان خود را
با ديگران تقسيم مي كرد
او با خدا بود و خودش را
تنها به او تسليم می كرد

می گفت من وقتی ببينم
يك عده تنها و فقيرند
در بين آدم ها هميشه
يک عده ای هم سير سيرند

وقتی ببينم حق مظلوم
در دست های ظالمان است
مانده گرسنه يک كبوتر
غمگين ميان آسمان است

ديگر چگونه می توانم
حتی شبی راحت بخوابم
آن لحظه من از شدت درد
غمگينم و در پيچ و تابم