نور خدا

جان به قربان تو و
کرب و بلایت یا حسین
این سر شوریده ام
دارد هوایت یا حسین
روز و شب در آرزوی
مرقدت آرم به سر
کی شود ماوی کنم
در کربلایت یا حسین
کی شود ماوی کنم
در کربلایت یا حسین

قامتت را چو قضا بهر شهادت آراست
با قضا گفت مشیت که قیامت برخاست
هر طرف می نگرم روی دلم جانب تو است
عارفم بیت خدا را که دلم قبله نما است
عارفم بیت خدا را که دلم قبله نما است

نه بقا کرد ستمگر نه به جا ماند ستم
ظالم از دست شد و پایه مظلوم به جا است
زنده را زنده نخوانند که مرگ از پی او است
بل که زنده است شهیدی که حیاتش ز قفا است
بل که زنده است شهیدی که حیاتش ز قفا است

قامتت را چو قضا بهر شهادت آراست
قامتت را چو قضا بهر شهادت آراست
با قضا گفت مشیت که قیامت برخاست
هر طرف می نگرم روی دلم جانب تو است
عارفم بیت خدا را که دلم قبله نما است
عارفم بیت خدا را که دلم قبله نما است

تو در اول سر و جان باختی اندر ره عشق
تا بدانند خلایق که فنا شرط بقا است
رفت بر عرشه نی تا سرت ای عرش خدا
رفت بر عرشه نی تا سرت ای عرش خدا
کرسی و لوح و قلم بهر عزای تو به پا است
دشمنت کشت ولی نور تو خاموش نگشت
آری آن جلوه که فانی نشود نور خدا است

دشمنت کشت ولی نور تو خاموش نگشت
دشمنت کشت ولی نور تو خاموش نگشت
آری آن جلوه که فانی نشود نور خدا است
آری آن جلوه که فانی نشود نور خدا است
آری آن جلوه که فانی نشود نور خدا است
آری آن جلوه که فانی نشود نور خدا است