هذه ایران

هذه إیرانُ شعبا وقیاده 
(این است ایران با مردم و رهبرش) 
فی ثنایا الدهرِ مجدٌ وسیاده 
(که در دل تاریخ با شکوه و سرورش می‌ درخشد) 
تنظرُ الدنیا إلیها باحترامٍ 
(جهان با احترام بر او نظر دارد) 
قوةٌ عزٌّ إباءٌ وإرادة 
(بر توان و شکوه و اراده‌ اش) 
 
ویل إسرائیلَ من سیفِ علیٍّ 
(وای بر اسرائیل از شمشیر علی) 
إن بدی هیهات أن یهوی غمادَه 
(که چون برآید هرگز به غلاف برنمی‌ گردد) 
من سوی إیرانَ للمحورِ رأسٌ 
(جز ایران سر این محور کیست) 
یا عمیلا عند أمریکا مزاده 
(ای نوکران بی ارزش آمریکا) 
 
من سواها ل فلسطینَ عتادٌ 
(جز او چه کسی پشتیبان فلسطین است) 
قالها الأحرارُ فیها بإشاده 
(آزادگان با افتخار او را می‌ ستایند) 
کلما ضاءت إباءً علویا 
(هر زمان که نور عزت علوی بتابد) 
بثَّ لیلُ الملجمیین سواده 
(شب ابن ملجمان زمان را تباه می‌ کند) 
 
کیف یهذی ساخرٌ من موتِ قومٍ 
(چگونه کسی باید بر مرگ مردان عزیز خدا ریشخند زند) 
فی سبیلِ اللهِ عدّوا القتلَ عاده 
(همان مردانی که کشتن در راه خدا رسم زندگیشان است) 
ولإحدی الحسنیین الکلُّ شوقٌ 
(همه مشتاق‌ اند به یکی از دو نیکی) 
وشعارُ الکلِّ نصرٌ أو شهاده 
(و شعارشان یکی‌ است یا پیروزی یا شهادت)