پدر شهید

در سوگ حسینیم ما 
گلهاش شده آخ پرپر
افتاده رو خاک اکبر
پرپر شده وای اصغر
چشماش پر از ماتم 
قلبش پرِ بی تابی
باید که پدر باشی
تا حالشو دَریابی ۲
از سَرورِ شهیدان ، درس وفا گرفتی
در اول صَفِ عِشق ، مردانه جا گرفتی
در پیش حضرت حق،همواره رو سفیدی
ای فَخر مملکت تو،بابای یک شهیدی
تو از امام اُمت،مردانه دل ربودی
راهی جبهه وقتی،فرزند خود نِمودی
رفت و شهادتش شد،مایه ی فَخر ایران
جاویدِ اسم و رسمهِ،هر یک از آن دَلیران
((حاج احمد جنیدی
چهار گل به جبهه بخشید
با دست پر در آخر 
پیش خدا دِرخشید 
رهبر به وَصف او گفت
از اولیای خداست
قلبش شبیه دریا
بزرگ و بی انتهاست))
مدیون خون پاکِ ، فرزندِتَن یه ملت 
اینه برایَت ای مرد ، نشان فَخر و عِزت
ای مرد کودکَت را،رزق حلال دادی
اینگونه در ره حق،او را دو بال دادی
رفت و ز خون پاکِ،او لاله ها دمیده
در غیرت و شهامت،مِثلش کسی ندیده
واسه ی ما همیشه،تَکریم تو پدر جان
یک افتخاره بی شک،ای مرد دین و قرآن