کوچه پر غصه

خدا واسه هیچ کسی نیاره چیزایی که دیدیم
دوتایی با مادرم تو کوچه چه زجری کشیدیم
توی کوچه نانجیب یهویی راهمونو بست و
نعره به زد به مادر و حرمت مارو بد شکست و
تنم لرزید دلم میخواست کنده بشه از جا
زد مادرم را جلو چشمامو مادرمو افتاد روی خاکا

دیدم مادر میگفت حسن کجایی که مردم
از ضرب دست بی حیای بس
نمیتونم بلند شم از جامم

دیدم چشماش ورم داره
دیدم رو خاک یه گوشواره

گریه کردم و دلم خیلی میسوخت برای مادر
شونه کوچیک من تو کوچه شد عصای مادر
چند دفعه خوردیم زمین دوتاییمون از وسط راه
هر دفعه با دل خون از عمق سینه میکشید آه

دیدم انگار نمیتونه بلند بشه رو پاش
سو نداره حتی دیگه چشماش
میگفت حسن اما با لکنت

میگفت انگار گریه نکن فدای اون اشکات
از کوچه چیزی نگی به بابات
با التماس فقط نگام کرد

دیدم چشماش ورم داره
دیدم رو خاک یه گوشواره