یه اسمون کبوتر

«یه آسمون کبوتر»؛ واکاوی الگوی تربیتیِ هنرِ متعهد در نماهنگ دخترانِ ماه بندرعباس

 پیوندِ عطرِ گل‌محمدی با شرجی خلیج فارس؛ نجوای عاشقانه دخترانِ «ماه» با امام رئوف

تصویرِ گروهی از دخترانِ عفیف و پرشور در کنارِ سواحلِ نیلگون خلیج همیشه فارس، که با نوایِ دلنشینِ خود، راهیِ کویِ یار می‌شوند؛ این تمامِ شکوهِ نماهنگ «یه آسمون کبوتر» است. گروه سرود «دختران ماه» بندرعباس، در این اثرِ هنری، فاصله‌ی جغرافیایی میانِ جنوبِ ایران تا مشهدِ الرضا را با بال‌های خیال و ایمانِ نوجوانانه درنوردیده‌اند.

این سرود، روایتگرِ زائرانی است که اگرچه جسمشان در کناره‌ی آب‌های گرم خلیج فارس است، اما روحشان در ایوانِ طلای بارگاهِ ثامن‌الحجج (علیه‌السلام) پر می‌کشد. هنرمندیِ شاعر این اثر، در کنار زدنِ حجابِ دوری و ترسیمِ حال‌وهوای معنویِ مشهد، گره خوردنِ فرهنگِ ایرانی-اسلامی با طعمِ شیرینِ زیارت است.

نکته‌ی برجسته‌ی این اثر، سادگی و صداقتِ کلامِ آن است؛ نوجوانی که در اوجِ دلدادگی‌اش به حضرت رضا (ع)، دست به دعا برمی‌دارد و عمرِ طولانی و پربرکتِ والدینش را از امامِ مهربانی‌ها طلب می‌کند. این پیوندِ میانِ «عشق به اهل‌بیت» و «احترام به نهادِ خانواده»، همان گمشده‌ای است که در دنیایِ امروز، هنرِ متعهد باید به دنبالِ احیای آن باشد. «یه آسمون کبوتر»، نمادی از نشاطِ ایمانی و طراوتِ روحی است که از دریایِ جنوب تا بهشتِ خراسان، راهی به سویِ آرامشِ حقیقی باز کرده است.

• #امام رضا