روزهای انقلاب

آسمون خاکستری
چشمه بی جوش و خروش
دستا بی صدا بودن
لبا بسته و خموش

آدما خسته بودن
دلی آرزو نداشت
برگا خشکیده و زرد
گلی رنگ و بو نداشت
برگا خشکیده و زرد
گلی رنگ و بو نداشت

یه روز از همون روزا
مردی اومد مردی اومد
مردی از تبار نور
حرفاش از جنس بلور

شبنمو به برگای خشکیده داد
گلها رو گذاشت تو دامن بهار
بهارو با همه قشنگیاش
هدیه داد به روزگار

شور و شوق و
بین دستا و دلا
قسمت کرد

دستامون به همدلی
دلامون به عاشقی
عادت کرد

حالا اون مرد بزرگ
توی قصه های ما
مثه طعم عاشقی
با دلامون آشناس

حالا اون مرد بزرگ
توی قصه های ما
مثه طعم عاشقی
با دلامون آشناس

حالا اون مرد بزرگ
توی قصه های ما
مثه طعم عاشقی
با دلامون آشناس

حالا اون مرد بزرگ
توی قصه های ما
مثه طعم عاشقی
با دلامون آشناس