یادواره شب

مباد آن شب که بانگ مستی
سکوت شب را به هم نمی زد
به راه میخانه می پرستی
به عشق و مستی قدم نمی زد

نمی شنودی ز کسی سرودی
نه بانگ رودی نوای رودی
سکوت تاریک خفتگان را
صفیر مرغی به هم نمی زد

خدنگ رعدی و تیر برقی
نمی جهید از کمان طوفان
خدنگ رعدی و تیر برقی
نمی جهید از کمان طوفان

سرشک جوشان چشم ابری
نمی به مژگان غم نمی زد
سرشک جوشان چشم ابری
نمی به مژگان غم نمی زد

به کوی رندی و عشقبازی
سری به سامان علم نمی شد
به سوی گردی و سرفرازی
یلی به میدان علم نمی زد

شبی چنین دردمند و خسته
هنر زبان از حماسه بسته
سخن نفس در گلو شکسته
که دشنه می دید و دم نمی زد

شب هیاهوی نی سواران
شب تکاپوی دیوساران
شبی که بر لوح روزگاران
به غیر نقش عدم نمی زد

به کوی رندی و عشقبازی
سری به سامان علم نمی شد
به سوی گردی و سرفرازی
یلی به میدان علم نمی زد

مباد شامی بدان سیاهی
بدان زبونی به ناتوانی
که فتنه ؟
مگر به ؟کبوتران حرم نمی زد