آهسته

ای هم مسیر آهسته آهسته
ابر کویر آهسته آهسته
یاس کبود آهسته آهسته
زود است و زود آهسته آهسته

می روی رفتنت اما
خود ز یادم رفتنی نیست
که چنین رفتنی ای یار
در پی اش آمدنی نیست

بعد از این غصه دل را
به که گویم به که گویم
برف پیری بنگر نشسته زهرا
روی مویم

زهرا جان بمان
بمان مادری کن برای حسن
کم غصه بخور
از این بیشتر آتش به جانم نزن

مرگت را مخواه
بر این خانه غم را مقدر مکن
از پیشم مرو
علی را از اين منزوی تر مکن

ای هم مسیر آهسته آهسته
ابر کویر آهسته آهسته
یاس کبود آهسته آهسته
زود است و زود آهسته آهسته

حلالیت مگیر ز مرتضی
خجالتم مده نکش مرا
بلند مشو ز جا مقابلم
نشین و نور ببخش به منزلم

ای هم مسیر آهسته آهسته
ابر کویر آهسته آهسته
یاس کبود آهسته آهسته
زود است و زود آهسته آهسته