مرد میدان

کو آن علم به دوش بگو رفت و بر نگشت
بی او نفس چه شد که فرو رفت و برنگشت

افسوس رودِ آینه رو رفت و برنگشت
دیدند بچه ها که عمو رفت و برنگشت

بی وقفه است بارش باران بدون او
تشدید شد غربت یاران بدون او

رفت آنکه سا ها نفسش بوی سیب داشت
مویش سپید بود و نشان از حبیب داشت

در چشم هاش آیه فتحٌ قریب داشت
داغش برای ما تب أمّن یجیب داشت

هر جا که بود نصر من الله میرسید
شب پیش او به درک سحرگاه میرسید

اینک به صبح روشن پیشانیش قسم
به ژرفای طینت قرآنیش قسم
به چارسوی ملک سلیمانی اش قسم
به خشم آسمانی و طوفانی اش قسم

ماییم یک به یک همه سرباز لشکرش
تبسیح خون رسیده به الله اکبرش

صاحب نفوذ قلعه دل هاست خون او
مثل فلق گواهی فرداست خون او
در موج موج حادثه دریاست خون او
تضمین فتح مسجد الاقصاست خون او

این تیغ از نیام برون میرسد به قدس
آری سپاه قاسمیون میرسد به قدس