آتش زدن

یه خونه بود یه خونواده
خونه کاهگلی ساده
یه در داره باب المراده

همون درو از ریشه کندن
به اشک صابخونه میخندن
میانو دستاشو میبندن

هم دلشو شکوندن
هم خونشو سوزوندن
اونو رو خاک کشوندن
فاتح بدرو کشتنو
فاتحشم رو خوندن

غلغله بود مدینه
آتیش و دود مدینه
همه حسود مدینه
کوچه طناب قنفذ غلاف
بازو کبود مدینه

مدینه
خیلی غریبه مولا
مدینه
رو به غروب زهرا
مدینه

برای بچه های زهرا
پر از برو بیای زهرا
ولی بمیرم که یه نامرد
یه بی حیا یه دسته ولگرد
خونمونو رو سرش خراب کرد

حقشو خورده بودن
هیزمو آورده بودن
علیشو برده بودن
خدا کمک کرد که تو اون
آتیش نمرده بودن

وقتی لگد شدید شد
موی علی سفید شد
فاطمه ناامید شد
فهمیده بود با اون لگد
محسنشم شهید شد

مدینه
خیلی غریبه مولا
مدینه
رو به غروب زهرا
مدینه