فرزند ایران

ای عشق همیشه ی من
در خاک تو ریشه ی من
به فدای شکوه تو جان
وطنم وطنم ایران

با لطف حق سرمای بهمن شد بهاری
طاغوت شد از کوی بیداران فراری

در اوج استبداد روح الله آمد
آموخت ما را در ره حق، پایداری

او گفت باهم قطره ها گردند دریا
سنگی نماند در مسیر ِِ رودِ جاری

گفتیم نه بر زندگی با ننگ ذلت
اما به مرگ سرخ خود گفتیم آری

وطنم وطنم وطنم
جز عشق تو دم نزنم
همواره شداین سخنم
جانم ایران وطنم

فرزند ایران سرشار غیرت
فرزند ایران مرد شجاعت
باکی ندارد از تیر دشمن
چون زنده گردد باز از شهادت

مردان تو از عشق
محکم چو دماوند
پاینده بمانی
بالطف خداوند

با هرچه توان
گویم به زبان
تو زنده بمان
ایران

پای وطنم
از جان و تنم
من میگذرم
آسان

تو تمام وجود منی
همه بود و نبود منی
خاک تو کنام یلان
وطنم وطنم ایران

ما خار چشم دشمنان هستیم اما
حاشا ببیند دشمنی ما را به خواری

از همت و دوران بگو تا حاج قاسم
بوده ست رسم کار ما بر حق مداری

وقت است تا در راه سرخ آن شهیدان
فریادِ «من فرزند ایرانم» برآری

با دیدن روی گل فرزند زهرا (س)
پایان بگیرد آخر این چشم انتظاری

وطنم وطنم وطنم
جز عشق تو دم نزنم
همواره شد این سخنم
جانم ایران وطنم