کوچه

زهرای من، عزیز و بی یاورم، وااای مادر

اسما بریز آب روان

بر پیکر یاس کبودم
دیدی فلک گرفت از من

هستی من، بود و نبودم

به بچه ها گفتم آروم

گریه کنند، زبون بگیرند
خدا کنه تو غصه بی مادری

از غم نمیرند

گناه زهرای من چی بوده
که گوشه چشم اون کبوده
کبود یا رنگ داغ و دوده
کبوده یا رنگ داغ و دوده

بی کس و تنها شدم فاطمه
همدم غم ها شدم فاطمه