بهار سبر فردا

چه زيبا بود فرياد من و تو
میان كوچه در زیر رگبار
صدای خشم بی اندازه مان بود
تمام حرف های روی ديوار

چه زيبا بود بند وحدت ما
که با آن دست را شب بسته بودیم
به فكر پر زدن بوديم و رفتن
اگر چه مثل مرغی خسته بوديم

چه زيبا بود شبهایی كه لب ها
پر از بوی گل تكبير بودند
شبی كه مشت های بسته ما
به تنهایی حريف تير بودند

چه زيبا بود شب را خواب كردن
تمام برف ها را آب كردن
چه زيبا بود در تاريكی شب
نگاهی بر گل مهتاب كردن

چه زيبا بود و زيبا تر از آن ها
كه يک امروز را زيبا بسازيم
همه با ياد آنهايی كه رفتند
بهار سبز فردا را بسازيم