اهل ما

تو کیستی که چنین در جهان صدا کردی
هزار پنجره را رو به عشق وا کردی
چه ساده آمدی از عشق دم زدی رفتی
همه معادله ها را به هم زدی رفتی

شعارهای تو همواره با صداقت بود
تمام حرف تو یک واژه بود خدمت بود
کنار مردم رنجور روستا بودی
تو اهل کشت و زراعت تو اهل ما بودی

همیشه درد تو ما بین دردها گم بود
همیشه دغدغه ات دردهای مردم بود
تو مرد جبهه و جنگی تو مرد میدانی
تو مرد ماندنی روزهای ایرانی

تو بر غم دل ما مثل مرد بوسه زدی
به دست خسته آن پیرمرد بوسه زدی
به عشق حرف تو موکب زدن در ده ما
به گوش چشم تو شد جاده فرات اینجا

تو آمدی که بگویی که نیستی هنرست
چه ساده می گفتی که ساده زیستی هنرست
تو مرد میز نبودی و مرد خط بودی
تفاوت تو همین بود که خودت بودی

همیشه درد تو ما بین دردها گم بود
همیشه دغدغه ات دردهای مردم بود
تو مرد جبهه و جنگی تو مرد میدانی
تو مرد ماندنی روزهای ایرانی

تو خاک زاده ای و خاکسار و افتاده
به وقت مرد نبرد و وقت مرد سجاده
دل تپنده ما از محبتت آباد
هزار بوسه به انگشتر تو بدرقه باد

همیشه درد تو ما بین دردها گم بود
همیشه دغدغه ات دردهای مردم بود
تو مرد جبهه و جنگی تو مرد میدانی
تو مرد ماندنی روزهای ایرانی