فانوس شب

سیاهی کرده این زمون
به تن هر پیر و جوون
می زنه به سینه زمین
نوحه می خونه آسمون

مثل فانوس در شبه
خون رگ های مکتبه
یاد غم های کربلا
تازه می شه هر مرتبه

با دعات آقا جون
یه زائر کربلا می شم
تا می گم حسین
از بدی ها جدا می شم
وقتی با تو ام
با خدا می شم

من خادم تو
تویی آقا نعم الامیرم
از نور توام
زیر بار ظلمت نمیرم
پای علمت
حاجت می گیرم