ربنای ماه

با اینکه سجده وامدار راستینش بود
تیغ کج‌ اندیشی هماره در کمینش بود
با ربنای ماه گل می‌ داد ایمانش
شوق رهایی در نگاه دلنشینش بود

ناگهان آب روان آتش گرفت
هفت‌ بند استخوان آتش گرفت
آن دمی که غرق خون شد بوتراب
هم زمین هم آسمان آتش گرفت

یک آسمان از خاک بالاتر نشست آخر
صبحی که جان عاشقش در آستینش بود
پشت تمام تیغ‌ ها خم گشته از سوگش
در سوگ مردی که گل و آیینه دینش بود
گل و آیینه دینش بود

ناگهان آب روان آتش گرفت
هفت‌ بند استخوان آتش گرفت
آن دمی که غرق خون شد بوتراب
هم زمین هم آسمان آتش گرفت