پابوس طوس

رضا رضا رضا رضا

اللَّـهُمَّ إِنِّي وَقَفْتُ عَلى بابٍ مِنْ أَبْوابِ بُيُوتِ نَبِيِّكَ
صلَواتُكَ عَلَيْهِ وَآلِه
أَأَدْخُلُ يا رَسُولَ الله
أَأَدْخُلُ يا حُجَّةَ الله

نازم بدین صحن و سرایت
سایه ی گلدسته‌هایت
بر تمام مردم ایران

شد قبله‌ام باب‌الرضایت
کعبه‌ام ایوان طلایت
ما و حجّ حضرت سلطان

بال ملائک زیر پای
زائران مرقد تو
عرشیان در حسرت کویت

نور و فروغ آسمان‌ها
پرتویی از گنبد تو
عطر جنت عطر گیسویت

حرم تو عرش خدا
جمال تو شمس‌الضحی
عزیز دل فاطمه

بوی کربلاس عطر دلربای نسیمت
دل هوایی حریمت
یا رضا منم دخیلت

پر می‌گیره دل
دل سر بام تو
من اسیر دام تو
مثل همین یا کریمت

پر می‌گیره دل
یه روز سر بام تو
من اسیر دام تو
مثل همین یاکریمت
دل هوایی حریمت
یا رضا منم دخیلت

در کویر تشنه ی دل
رحمت تو می‌شه نازل
ابر آسمون می‌باره

می‌درخشه نور امید
امشب آرمیده خورشید
روی دامن ستاره

آیینه ذات خدا
نور دیده ی مرتضی
یا ضامن آهو مدد
یا علی موسی‌الرضا

جون من فدای دل رئوف و رحیمت
دل هوایی حریمت
یا رضا منم دخلیت

پر می‌گیرده دل
دل سر بام تو
من اسیر دام تو
مثل همین یاکریمت

پر می‌گیره دل
یه روز سر بام تو
من اسیر دام تو
مثل همین یاکریمت
دل هوایی حریمت
یا رضا منم دخیلت

شهریارم از الستی
هشتمین امامم استی
بی قرین و بی مثالی

ای پناه و جان ایران
ما رعیت و تو سلطان
شاه و والی الموالی

توی قبله ی دل‌ها
همه عطر تو دریا
همه پست و تو بالا
همه خار و تو اسطوره ی گل‌ها
و ما محرِم این کعبه و مبهوت تماشا

تو غریب‌الغربایی و معین‌الضعفایی و به هر درد دوایی
تو خداوند صفایی
فقیریم و فقیریم
و عشق است فقیری
که تو حج فقرایی

تو جانانی و سلطان
تو گوینده ی قرآن
همه خار و خس کوی تو هستیم رضا جان
نه فقط ما
که گدای کرم توست
هزاران چو سلیمان و عجب نیست
اگر موسی عمران
به میان حرم تو
بشود خادم و دربان و عجب نیست
اگر عیسی مریم
ز دو چشمان تو جان گیرد و او بر تن اموات
دهد جان
و عجب نیست
که جبریل امین خاک در کفش کنت را
ببرد بهر تبرک به جنان
و عجب نیست
ز عشق تو شود آتش دوزخ چو گلستان

عجب اینجاست
که با این جبروتت
شده‌ای ضامن آهوی بیابان و عجب نیست
همان آهوی وحشی که تو ضامن شدی از لطف و کرامت
شود ضامن مردم به قیامت

سلام ای پسر حضرت زهرا

تویی شاه و امیرم
همه آرزویم بوسه‌ای از خاک ضریح تو بگیرم
و همان لحظه بمیرم
که آرام شود این دل زارم
قرارم نگارم همه دار و ندارم

اگر چه که من این مایه ندارم
ولی آرزو دارم که بیایی دم مرگم به کنارم
و یا پا بگذاری به روی خاک مزارم
همان لحظه سر از خاک بر آرم
و دو دستم به روی سینه گذارم
و بگویم
سلام ای سلام ای پسر حضرت زهرا
سلام ای پسر حضرت زهرا

پسر فاطمه
آموخته‌ای مرا که امامم از پدر مهربان‌تر است
حالا من چشم به راه پدری مهربان‌تر از پدرم
سلام یوسف زهرا

یوسف زهرایی
امیری و فارس الحجاز
غریب و تنهایی
برا تو قلبم گرفته باز

آقا اومدم
بازم رو زدم
می‌دونم خودم
خیلی بدم

آره منم
اونی که سر باره منم
ولی دوست داره منم

یار دلم
امام تنهای دلم
فقط تو رو داره دلم

غمخوارتم
تو کجایی
بدهکارتم
تو کجایی
گرفتارتم
تو کجایی
یاابن‌الحسن

میون صحرایی
اشک چشات از گناهمه
ولی نگاه تو
روشنی و نور راهمه

آقا اومدم
بازم رو زدم
می‌دونم خودم
خیلی بدم

آره منم
اونی که سرباره منم
ولی دوست داره منم

یار دلم
امام تنهای دلم
فقط تو رو داره دلم

آقا بیا
به حسین زهرا بیا
به رضا و مولا بیا
ای امیرم یاابن‌الحسن