امانت انسان

از کوه های سرسبز
تا دشت های خالی
از اوج آسمان ها
تا خاک این حوالی

شعر طبیعتی بکر
آهنگ زندگی شد
رنگین کمان هستی
همرنگ زندگی شد

دنیا امانتی شد
در دست های انسان
تا جان بگیرد آدم
تا جان نگیرد از آن

بسیار دست بردیم
در متن آفرینش
اما غلط نوشتیم
با ادعای بینش

ما زخم زدیم و جای انکاری نیست
دنیا نتپد رود نفس جاری نیست
جایی نرسانیم زمین قهر کند
با قهر زمین فرصت تکراری نیست

با قطره های باران
با موج های دریا
با پیله های امروز
پروانه های فردا

تا عشق می شود رفت
با عشق می شود ماند
در صلح می توان بود
از صلح می توان خواند