قله حاجات

رضارضا رضارضا رضارضا رضارضا

امام رضامون که می‌گن کریمه
کریمه مثل آسمون رحیمه
دلش به قدر دامن کهکشون
زائراش از آسمونا صدقشون

قبله که نَه قلّه ی حاجات همه عالَمه
سوره ی ضامن شدن آدمه
وقتی تَهِ تَهِ دلت تنگ می‌شه
وقت غروب که غصه هات رنگ می‌شه

منتظر یه اِشارَم
هر چی که دارم بذارم
دلمو زیارت بیارم
مَنی که آوارَم
دلم اگه بی قراره
چشام اگه هِی می‌باره
ولی دلم غم نداره
آقام دوسَم داره

رضارضا رضارضا رضارضا رضارضا

ثانیه هایی رو که می‌گم که انگار
پنجره فولادو می‌بینی انگار
حس می‌کنی دستشو روی قلبت
شُر می‌کنه یکهویی کُل اشکت

ساز دلای عاشقو می‌زنه
دلت رو می‌گم که داره می‌پره
گنبدطلا و ایوون و مناره
ناز نفس کشیدن ستاره

می‌بینم عاشقای تو رو
اَشکای زائرای تو رو
آرزومه منم بپوشم
لباس خادمای تو رو
همه ی داراییم رو
به تو بدهکارم من
جون جوادِت آقا
خیلی دوسِت دارم من

رضارضا رضارضا رضارضا رضارضا