به یاد او

وقتی که منتظر ماهی
مث برکه، صاف و روشن باش
اگه می‌خوای که بزرگ باشی
با بزرگترا، فروتن باش

وقتی که منتظر ماهی
ابرای سیاهو بیرون کن
از دلت هر چی، به جز شوقِ
رسیدن به ماهو بیرون کن

تکسوار ما که برگرده
یاور بی ادعا می‌خواد
دلی از نفرت و غفلت، دور
دلی از دنیا، رها می‌خواد

از همین روزایی که نوجوونیم،
همراه بزرگترا، تو مِیدونیم
هر سحر، دعای عهدو می‌خونیم
تا ظهور یار، یارش می‌مونیم

یاد گرفتیم، طرح تازه بزنیم
واسه فردایی که پاک و روشنه
همدلی، با یتیما با فقیرا
یه قدم به سمت دریا زدنه

یاد گرفتیم بی ولایت، بی وضو
بدون قبله، عبادت نکنیم
توی غیبت، از حضور، غافل نشیم
تو حضورِ یار، غیبت نکنیم

یادمون داد، نوجوون کربلا
که شهادت، از عسل، شیرین تره
که توی شلوغیای زندگی،
پسر فاطمه، یادمون نره

می‌رسه امید ما
با یه عطر آشنا
پر از آرامش می‌شه
با نگاهش، کوچه‌ها
میشه از ظلمت رها
دل دنیا با حضورش

می‌رسه یه تکسوار
توی دستش ذوالفقار
می‌شه پر آوازه، عشق
با یه گل، می‌یاد بهار
دیدنیه توی قدس
پرچم سبز ظهورش