خورشید ظلمت سوز

بنال ای نی تو با دل من
ز غم دارد نوا دل من
من و اشک غم من و این ماتم
من و این ماتم

من و این چشم تر من و سوز جگر
چو شد ماه من به شام سیه
نهان از نظر
من و مرغ حق
فغان می کنیم به غمی جانگداز
همه شب تا سحر

ای دست خدا بر سر ما
ای جان جهان رهبر ما

زود ای آشنا رفتی
آخر چرا رفتی

دل ما خون شد ز هجرانت
نکشد جان سر ز پیمانت

در فراق یار ما
ای دل پر خون بنال
چون غریبان مویه کن
چون می محزون بنال

چون شقایق ها ز داغ
در میان خون بسوز
در غم محبوب خود
ای دل مجنون بنال

آن مه روشن گر شده پنهان
از مه دیگر شد جهان تابان
جاودان ایران