خورشید پنهان

زمزم زمزمه گر در ایاق صحراست
جوش خون عطر جنون در دماغ صحراست
خال سیه بر رخ مه دیده به ره نشسته
لیلی خیمه نشین چشم و چراغ صحراست

زلفی چو زلف ساقی پر پیچ و تاب داری
چشمی چو چشم شاعر مست و خراب داری

زلفی چو زلف ساقی پر پیچ و تاب داری
چشمی چو چشم شاعر مست و خراب داری

از بس که نازنینی خورشید مه جبینی
ماه بتان چینی بر رخ نقاب داری

از بس که نازنینی خورشید مه جبینی
ماه بتان چینی بر رخ نقاب داری

حال ای سپند داری زلف کمند داری
خلقی فتاده در بند در پیچ و تاب داری
عالم بسوخت هر دم لب تشنه پیش زمزم
بر کشتگان از این غم در دیده آب داری

ای رشک نجد و ؟ عروس صحرا
ای کعبه ماه ؟

ای نقش بیت مأمور در چشم گیتی از دور
چون دیده های مخمور خلقی خراب داری
خورشید اگر برآید وقت است و شب سرآید
من می کنم دعایی گر مستجاب داری

خورشید اگر برآید وقت است و شب سرآید
من می کنم دعایی گر مستجاب داری

قبله دلهاست آن کعبه طاهاست آن
خال سیه بر لبش
لیلی بدهاست آن
لیلی بدهاست آن

لیلی تیمار ؟ خفته به تیما ؟
این همه مجنون نداشت
آن که در آنجاست آن
فتنه عشاق شهر این بت رعناست آن
؟ در همه اقصی است آن

ماه نهان در نقاب رانده به صحراست آن
قبله مگو دلبر است کعبه دل آراست آن