دشت غدیر

آن روز محمد از نگاهش
بر چهره دشت نور پاشید
از پشت تمام تیرگی ها
خورشید به روی دشت خندید

از دعوت آسمانی او
آرام علی ز جای برخاست
اوگفت پس از غروب خورشید
این رود زلال حکم فرماست

ناگاه تمام دشت پر شد
از عطر صمیمی خداوند
بر شاخه صبح تاب خوردند
گل های ظریف و سرخ لبخند

آهسته به روی دشت بارید
لبخند فرشتگان زیبا
هم دشت غدیر شد پر از شوق
هم کوچه قلب آسمان ها

امروز که باز روز عید است
هرچند علی میان ما نیست
این رود زلال و صاف و شفاف
در سین آفتاب جاریست