ساکنان فلک

شبان شب است ای گلوی زخمی
که مرغ آه از تو پر بگیرد
اسیر زندان دل نماند
دوباره راه سفر بگیرد
نشانی کوی رفتگان را
به گرد ساقی نشستگان را
ز ساکنان فلک بپرسد
از آسمانها خبر بگیرد

به بوی منزل هر آنکه خیزد
به مقدمش اشک گل بریزد
به بام هفت آسمان گریزد
ستاره را زیر پر بگیرد

هر آنکه را غم مدام باشد
جنون او مستدام باشد
به جان بی غم حرام باشد
که آتش عشق در بگیرد

به خلوت جان که بی فروغ است
شبی اگر پا گذاری ای عشق
به پایت افتد دلم که شاید
ز شعله تو شرر بگیرد