شب قدر

بیا که هاتف غیبی
زند صلای دمادم
که ای نتیجه خلقت
که ای سلاله آدم

عبث به هرزه چه پویی
به گرد وادی شهوت
بیا به چهره بیفشان
ز دیده اشک ندامت

مرا به سوی تباهی
بحل غرور و هوا را
بیا به تور تجلی
ببین جمال خدا را

ز لطف و رحمت آل اش
چه بگویم چه بگویم
ز فیض جرعه جامش
چه بگویم چه بگویم

رسد حواله جودش
به دست آدم و عالم
رسد حواله جودش
به دست آدم و عالم

بیا که هاتف غیبی
زند صلای دمادم
که ای نتیجه خلقت
که ای سلاله آدم

عبث به هرزه چه پویی
به گرد وادی شهوت
بیا به چهره بیفشان
ز دیده اشک ندامت

بیا ز چشمه عرفان بده
صفا دل و جان را
ببین به چشم حقیقت
جمال جان جهان را

بین که رعشه فیض اش
به هر کرانه رسیده
ز بنده دیده خطاها
ولی از او نبریده

به زیر سایه مهر اش
ببین قنود جهان را
نگر که نور وجود اش
گرفته کون و مکان را

سپاس فضل و عطایش
که تواند که تواند
ادای حد ثنایش
که تواند که تواند

چو عاجز آمده از آن
زبان ناطق خاتم
دهد سروش الهی
به من مژده رحمت

به خیز و سر به صفا نه
بر آستان عبادت
به دست عجز و ارادت
در امید و رجا زن
به کوی عشق و محبت
سنای صدق و صفا زن

بیا که هاتف غیبی
زند صلای دمادم
که ای نتیجه خلقت
که ای سلاله آدم

عبث به هرزه چه پویی
به گرد وادی شهوت
بیا به چهره بیفشان
ز دیده اشک ندامت

نوید بنده طائب
دهد خدای تبارک
چو از افق به در آید
حلال ماه مبارک

بود وصال خدایی شب
قدرش شب قدرش
دهد برات رهایی شب
قدرش شب قدرش

شبی به مرتب والا
شبی به رتبه مکرم
شبی به مرتب والا
شبی به رتبه مکرم

بیا که هاتف غیبی
زند صلای دمادم
که ای نتیجه خلقت
که ای سلاله آدم

عبث به هرزه چه پویی
به گرد وادی شهوت
بیا به چهره بیفشان
ز دیده اشک ندامت