شهزاده شام

من دختر سه ساله خورشیدم
در آسمان کربلا تابان
در شام میدرخشم و می ماند
نامم به یاد همه دوران
من دختر سه ساله خورشیدم
زانوی غم بغل زده در شام
ای کاش میرسید پدر از راه
یا اینکه می رسید از او پیغام
یک شب میان طبقی پرنور
خورشید را برای من آوردند
این جسم قد خمیده بی جان را
تا لحظه رها شدن آوردند
.
از تازیانه خسته ام بابا
دیگر مرا نای جدایی نیست
تنها غمم نبودن بابا بود
حالا مرا جز او هوایی نیست
پر میزنم سوی بهشت امشب
حرف نگفته در دلم کم نیست
اما به محض دیدن رویت
انگار در دل اثر از غم نیست
.
امشب شب جدایی از عمه
امشب شب رهایی و امید
در چشمم اشک شوق وصال و نور
بر روی دامنم سر خورشید