صیاد دلها

تموم نگاشون به مرصاد بود
ولی کور خوندن به کادون زدن
کم آورده بودن توو میدون جنگ
تو رو بی هوا توو خیابون زدن

کی میتونه فرمانده باشه ولی
از عنوان فرمانده دوری کنه
«صبوری» هم اندازه ی قلب تو
نمیتونه انقد صبوری کنه

همیشه واسه پیرهن خاکیا
نشون های دنیا مثه بازیه
شهادت همون درّ دریای عشق
حالا صید صیّاد شیرازیه

تو که سرگذاشتی روی آسمون
داری پاتو از شهرمون می کشی
سپاهِ ملائک همه پشتتن
تو تنهام که باشی خودت ارتشی

برای تو که جای خوشحالیه
بیفتی تو از چشم بیمار ِ شهر
ببین حال ما رو که آینده مون
یه عکس از تو عه روی دیوار شهر

همیشه واسه پیرهن خاکیا
نشون های دنیا مثه بازیه
شهادت همون درّ دریای عشق
حالا صید صیّاد شیرازیه