صید و صیاد

یک نفس صیدیم یک نفس صیاد
لحظه‌ای خاموش لحظه‌ای فریاد

آفتاب آسود ما نیاسودیم
بر لب شبها نغمه‌ای بودیم

گاه چون موجیم با جنون همدوش
گاه بر ساحل صخره‌ای خاموش

‏آمدیم از عشق قصه ای خواندیم
دل ز کف دادیم
جان برافشاندیم

شب اگر فرسود روز اگر افسرد
ما نفرسودیم عشق ما را برد

حکم عقل این بود مهلتی باید
عشق می فرمود هیچ پیش آید