مسجد الاقصی

مسجد شکوه سبز زمین آری
یک پنجره به عالم حیرانی
یک آسمان ستاره عاشق را
میعادگاه روشن ربانی

دلها همه گرفته و تنها بود
صبحی از میان روزنه ها آمد
صبحی که بانگ پاک اذان برخاست
مسجد به خواب آینه ها آمد

مسجد قرارگاه دل مردم
بر روزگار فتنه و مکاریست
در عصر خواب و غفلت و خاموشی
مسجد دو چشم روشن بیداریست

این قبله گاه اول مظلومان
محصور آن شراره آلوده است
باید که سنگ زنید امروز
چشمی از این قبیله نیاسوده است

مردی ز شهر آینه ها آمد
چشم مرا به باغ تماشا برد
این کشتی شکسته ز توفان را
آن ناخدای صبح به دریا برد