عزیز جمهور

از مرزهای خستگی رد شد
مردی که عمرش وقف خدمت بود
هر لحظه واسش ساعت کار و
هر روز ایام کرامت بود

از پشت میزش تا دل میدون
میرفت تا صاحب اثر باشه
رد میشد از درد خودش تا که
از درد مردم باخبر باشه

بار غمو رو شونه هاش میبرد
تا باری از هر شونه برداره
از هجمه دشمن نشد خسته
وقتی خدا رو در نظر داره

کمر میبنده به خدمت
تا جایی که فدایی شه
کسی که اهل خدمت نیست
نمیتونه رجایی شه

بهشتی میشه هر کس که
با مردم بیشتر باشه
ندیدم هیچ‌ کس مثل
رئیسی باهنر باشه

تو صحنه حاضر بود همواره
مردی که عامل بود و عالم بود
اما تموم فخرش این شد که
تو هر لباسی بود خادم بود

دلسوز مردم بود و پای کار
مثل پدر در حق فرزندش
اما بازم با این همه سختی
مهمون چهرش بود لبخندش

حالا که رفت و نیست بین ما
راهش ادامه داره تا پایان
ما میریم و میمونه پابرجا
جمهوری اسلامی ایران

کمر میبنده به خدمت
تا جایی که فدایی شه
کسی که اهل خدمت نیست
نمیتونه رجایی شه

بهشتی میشه هر کس که
با مردم بیشتر باشه
ندیدم هیچ‌ کس مثل
رئیسی باهنر باشه