عشق آمد

در جهانی بی بهار
خالی از اشراق و نور
چون شهابی سر رسید
بی قرار از راه دور

دست او دریای جود
چشم او خورشید بود
گرچه دیر آمد ولی
دولتش جاوید بود

هم در آتش با خلیل
همدم نوح از قدیم
همراه عیسی به عرش
هم تکلم با کلیم

عشق آمد، اهل عالم را به حق تسلیم کرد
نان و ایمان و تبسم بینشان تقسیم کرد

هیچ پروایش نبود
لشگر جالوت را
آمد از ره بشکند
صولت طاغوت را

رود شد لبخند او
نخل های تشنه را
از گلوی دختران
دور کرد او دشنه را

می توان معراج رفت
ساده از افتادگی
بی گمان زیباتر است
با محمد، زندگی

عشق آمد، اهل عالم را به حق تسلیم کرد
نان و ایمان و تبسم بینشان تقسیم کرد